Praten met dieren, en paarden in het bijzonder, is geen gave maar wel een gift.
Althans zo voelt het voor mij!
Bijna dagelijks leg ik kontakt met (hoofdzakelijk) paarden in opdracht van hun eigenaar. De meeste gesprekken verlopen heel verhelderend voor beide partijen en zo ontstaat er een stukje wederzijds begrip.

De meeste mensen weten vaak wel wat hun dier graag wil; je weet wanneer je hond bv. dorst heeft. Dit is dezelfde vorm van communicatie als wat ik doe, echter ben ik in staat om een 'gesprek' te voeren met het dier.
Verder kan ik 'voelen' waar dieren pijn hebben of problemen zitten. Bedenk wel dat ik alleen maar vanuit het dier kan vertellen wat het voelt, het dier is geen arts en kan geen diagnose stellen over zijn/haar eigen pijn. Net zo goed als wij dat ook niet kunnen.

Voor dit kontakt heb ik een duidelijke foto nodig van je paard, liefst redelijk recent (dus niet jaren oud). Graag een foto van het hoofd waarbij de ogen goed zichtbaar zijn zoals op het voorbeeld en een foto van het gehele lichaam.




Op de foto moeten de ogen duidelijk te zien zijn (dus geen flitsogen, manen voor de ogen, etc) en het maakt het makkelijker als er geen andere dieren op staan. Het gebeurd namelijk nog wel eens dat zij zich in het gesprek willen mengen.
Zorg er ook voor dat je dier geen deken op heeft of dat hij/zij achter iets staat.
Verder moet ik de naam (en roepnaam) weten, leeftijd en geslacht.

Het is fijn als je een paar duidelijke vragen kunt mee sturen met de foto's.
Zie het als je iemand voor het eerst ontmoet en die vraagt hoe het met je gaat. Uiteraard zegt je 'goed' want je kent deze persoon niet en gaat dan natuurlijk niet het achterste van je tong laten zien.
Dus gerichte vragen helpen het gesprek alleen maar want daardoor kan ik aan een gesprek de juiste richting geven.
Het gesprek ontvang je van mij via de email en uiteraard kun je hierover vragen stellen. Ik ben ook altijd erg benieuwd hoe het gesprek ontvangen is!